
Khabarkan padaku bicaranya
bersama redup mata yang masih punya jiwaku.
Kalimatkan rawan itu.
Sangatlah tidak bersanggup sepi begini
untuk tawar di awal purnama
dan langsung bisu ke penghujungnya.
Apakah tidak mata redup itu tahu
betapa jiwa ini disentap
dihancur saban hari
tanpa khabarnya?
Dan tahukan aku apa salahku.
Jiwa ini tidak kuat untuk segunung derita
lalu tiada bayaran airmata yang melaut
hingga lemas nafasku menanti khabarmu
pada suara keras segumpal cinta.
Sungguh aku tidak lagi tahan.
Dermakan sedetik hayat,
moga tidak mati aku merindu suara itu,
parau yang membenih iqamat pertama tika lahirku.
Khabarkan padaku bicaranya.
Atau aku enggan bernyawa.
Ogos 15, 2009
Geng, puisi cinta kah? Hehe. Satgi tu kawen la. Jgn derita2 ye..
From,
TheLilahWhoIsYourGeng
Cubit kang Lilah ni… Nasib baik jauh.
KIta masih belum pandai tulis puisi cinta macam Khalil Gibran la.
Itu puisi seorang anak yang kesedihan terhadap insan pertama beriqamat di telinganya…
huuu~~~
dunia memang penuh pancaroba.